Donderdag 18 augustus 2016

Vandaag is het mijn verjaardag, dat wil zeggen de verjaardag van Prisoner 2015, want vandaag is het precies een jaar geleden dat ik om zeven uur in de morgen wakker werd en Policia hoorde roepen. Vandaag ben ik precies een jaar in gevangenschap. Gevangenschap wisselend van het van de ene dag op de ander geconfronteerd worden met het samen met 5 andere mannen opgesloten worden in een Servische gevangenis cel, net geen 6 maanden streng huisarrest, een keur aan verschillende cellen op de dag van uitlevering, met vliegangst 2 uur opgesloten in een vliegtuig, wat eigenlijk best leuk was, 3 dagen opgesloten op het politieburo van Haarlem, wat ellendiger was dan die toch niet erg comfortabele Servische gevangenis, cellen in het gerechtsgebouw van Rotterdam , 4 dagen is de stadsgevangenis van Rotterdam en nu alweer 6 maanden opgesloten onder landarrest in Nederland.

Drie weken geleden heeft mijn advocaat een poging gewaagd mijn landarrest op te laten heffen, het OM had op dat moment nog net geen jaar de tijd gehad om de zaak  af te ronden maar is daar helaas nog niet in geslaagd. De officier van justitie klaagde op de zitting over de Servische autoriteiten die de inbeslaggenomen bewijsmiddelen maar niet over willen dragen omdat zij telkens zeggen dat het OM daarvoor de juiste documenten niet aanleverd.

Vind je het gek, dat de Serven het OM niet meer vertrouwen, het OM heeft hier in Nederland verklaard mijn anieke auto uit 1934 in beslag te hebben genomen om mij die te kunnen “ontnemen”. In Servie heb ik de documenten gezien waarmee datzelfde OM verklaard dat zij willen dat het auto  in beslag genomen wordt om als bewijs te kunnen dienen. Mijn Servische advocaat heb ik gevraagd de Servische autoriteiten te zeggen dat ik geen enkel bezwaar heb tegen overdracht aan het OM van alles wat daar in beslag genomen is. Informeel heb ik gehoord dat de Servische autoriteiten zich ronduit door het Nederlandse OM bedonderd voelen en daarom bewijs vragen van alles wat het OM beweerd, dat zijn de documenten waar om gevraagd wordt.

Maar goed, het OM klaagde dus over de slechte medewerking van de Servische autoriteiten maar binnen uiterlijk drie weken zou alles rond zijn en dan zou de FIOD de spullen hebben en kunnen onderzoeken, daar zou de FIOD dan nog eens een week of twee voor nodig hebben en dan hoopt het OM te kunnen beoordelen of er werkelijk strafbare feiten zijn gepleegd en tot die tijd mag ik nog steeds het land niet uit. Oorspronkelijk wilde het OM dat niet omdat ik vluchtgevaarlijk zou zijn. Nu uit alles blijkt dat dat leuterkoek is, het uitleveringsverdrag met Servië blijkt prima te werken en inmiddels heb ik al zoveel tijd gehad om te vluchten, dat het echt niet waarschijnlijk is dat ik dat van plan zou zijn,  gaf het OM aan dat naast het vluchtrisico ook het recidive gevaar een belangrijke reden is mij de omgang met mijn gezin, mijn vrienden en het verblijf in mijn eigen huis te ontzeggen.

Het OM onderbouwde dat ook wel, dat moest ook wel want op het eerste gezicht is recidivegevaar noemen in een zaak als deze natuurlijk absurd, er gaan niet elke week verkooporganisaties failliet waar ik al 10 jaar mee samenwerk. Nee dat ik niet zou recidiveren met faillissementsfraude was het OM wel duidelijk maar het witwassen gaat volgens de officier maar gewoon door????

Saillant detail, de belastingdienst meende mij in plaats van een verjaardagskaartje precies op deze dag een dwangbevel uit te moeten reiken voor een aantal belastingaanslagen ten belope van € 918.000,- waartegen ik in 2011 al in bezwaar en later in beroep ben gegaan en waarvoor mij destijds ook uitstel is gegeven. Hoe de belastingdienst het voor elkaar krijgt weet ik niet maar de zaak komt maar niet voor de rechter maar nu zijn er dus wel weer dwangbevelen opgelegd waar mijn advocaat tegen op moet komen, hij zegt dat de belastingdienst dat waarschijnlijk heeft gedaan om de verjaring te stuiten. Hopelijk krijg ik niet binnenkort weer een inval om mijn spulletjes weg te slepen.

Goed ik ga maar verder met het vieren van mijn verjaardag, in mijn eentje, terwijl mijn vrouw en mijn zoon thuis in Servië zitten te wachten tot pappa terugkomt.